.هرچند الیاس خووری گفت که گستره ادبیات یعنی گستره زندگی و انسانیت و هرکس می خواهد برای دیدن دعو او جنگ بیاید فردا در جلسه شرکت نکند چون جنگی در کار نخواهد بود -الیاس خووری بسیار نرم و انسانی حرف زد و یهو شوا که حداقل سی کتاب دارد حرفهای جالبی از دوران کودکی اش زد که با همسایگان عربش نه تنها دوست بودند بلکه باهم رفت و امد خانوادگی هم داشتند. او از پنج نسل پیش ساکن اورشلیم است خیلی پیش از اینکه سازمان ملل یاهرگرو ه و دسته دیگری تصمیم بگیرند که خانه و کاشانه ای برای اوراگان یهودی درست کنند .یهو شوا میگفت همیشه این فکر دردناک با من هست که اگریهودیان ایالتی برای خود داشتند هیچ وقت مسئله هولوکاست پیش نمی امد ..و نیز به این اشاره کرد که بعد ازدور هم جمع شدن یهودیان در فلسطین یا اسرائیل زبان عبری که یک زبان مرده ای بود و فقط برای دعا و نیایش بکار می رفت مثل زبان لاتین تبدیل به یک زبان زنده شد و حالا نویسندگان زیادی با این زبان می نویسند .یهوشوا به صهیونیست ها هم حمله کرد اماانقدر خودش هیجان زده شده بود و لهجه اش بدتر که راستش نفهمیدم چه میگوید فقط جمله اخرش را به یاد دارم که گفت همانطور که به دوستان یهودی انتقاد دارم به دوستان عرب هم معترضم .
راستش حرفهای نویسنده فلسطینی بیشتر درباره ادبیات بود . از مرگ مولف حرف می زد در ان لحظه ای که دیگر خواننده از نو کتاب را می نویسد و می نویسد ..الیاس خووری بیش از بیست کتاب دارد و یکی از رمانهایش برنده جایزه نیویورک تایمر است .
همه این را گفتم تا برسم به اقای صفار هرندی وامثال او که با سانسور و ارعاب هنرمندان و نویسندگان ایران و اواره کردن انها . زبان زنده ای راکه حداقل هفتاد ملیون نفر با ان حرف می زنند به زبانی مرده تبدیل می کنند