دیشب به  عکسهای قدیمی نگاه میکردم ....درگذر زمان همه چیز دور ميشود و ...هی ...عبدوی جت دوباره می اید ؟

نه ، دلم نمي خواهد نسل بعد از ماهم دل به انتظار عبدوي جت ببندد ...هيچ كس نمي ايد ، اين ماييم كه امده ايم و فعلا هستيم و روزي هم خواهيم رفت .مي دانم كه سالگرد مرگ پلنگ در ه ديزاشكن است اما ديگر از مرثيه گذشته و بايد زندگي كاري شاعر را برسي كرد بايد به نقد كارهاي اناني دست بزنيم كه باهمه مشكلات زندگي كردند وكار..بنا براين در تنهايي عكسها را مي بينم و نگاه مي كنم كه چه مغرور چشم به افق دارد ....وقتي به شراگيم گفتم كه كار وبلاگ نويسي را كمي بايد جدي تر گرفت يكي از كارها همين است .تو وبلاگها كه سرك ميكشم مي بينم همه اغلب مي نالند از دست زمانه و محدويت ها اما نشستن در خانه خواندن كتابهاي شاعر و برسي كار يك شاعر هم اجازه مي خواهد يا ما كار جدي نمي دانيم ...

احمد محمود يكي ارنويسندگان محبوب من خيلي وقت است كه سر بر بالين خاك نهاده اماكدام يكي از جوانها يا منتقدين نقدي در باره كارها ي او نوشته اند نقدي كه همتراز كار اوباشد ؟كي زمانه و تاريخي را كه محمود در ان مي زيسته به نقد كشيده است كدام يكي از وبلاگر ها ...

پس وبلاگ نويسي به نظرم من چيزي بيش از درددل كردن است البته اگربگذارند چرا كه همين يك ساعت پيش شنيدم كه بايد براي وبلاگ هم مجوز گرفت ..

ديشب شهريار مندني پور با صداي امريكا مصاحبه داشت .ما ماهواره نداريم اگر ديده ايد حداقل به من بگوييد كه چه ميگفت .