واقعیت این است امریکا یعنی کار و جان کندن ...دیروز پسرم امتحان داشت باید قوانین مدرسه را می خواند و امتحان می داد یادم به بچه هایی که درایران اعدام می شوند افتاد بچه هایی که باهم دعوا میکنند و بدون اینکه قوانین دولتی را بدانند مرتکب خطا می شوند بعد به زندان می افتد و در انتظار هیجد ه سالگی تا مجازات شوند ...این جا چنان نظم هولناکی بر قرار است که ادم -ادمی مثل من دچار اضطراب می شود ...تقلا میکنم که عقب نمانم اما خواندن این همه کتاب به انگلیسی و نوشتن مقاله و سخنرانی ان هم به دو زبان کار طاقت فرسایی می طلبد .یازده سپتامبر توی دانشگاه همایش نویسندگان افریقایی بود من و بابک هم دعوت شدیم برنده جایزه نوبل اقای wole soyinka هم بود با چهار نویسنده دیگر افریقایی. نمی دانم از کارهای سوینکا چیزی ترجمه شده است یانه نویسندگان نسل جدید افریقایی اغلب دنباله روی خانم گوردیمر هستند که می دانم دو تا از کتابهایش به همت شیریق دقیقیان در ایران ترجمه شده غیراز نویسندگان افریقایی نویسدگان دیگری هم بودند نویسنده ای از کرواسی که میگوید اقای امرایی با او تماس گرفته و کارهایش را ترجمه میکند یک نویسندَه از جاما ئیکا و یک نویسنده جوان امریکایی که از نیویورک امده و این جا بورس نه ماهه دارد و اما Richard Wiley هم بود که یک مجموعه داستان و پنج رمان دارد و ماه دیگر برای بازدید محله ایکه که در رمان جدیدش هست به خاورمیانه می رود او برنده جایزه فاکنر است .با این نویسنده بحث مفصلی کرده ام که در اولین فرصت روی وب میگذارم فقط وقتی به او گفتم که سالینجر نویسنده محبوب نویسندگان ایرانی است قاه قاه خندید و گفت چرا مارک تواین نیست ...
اینجا لشکری از نویسندگان می نویسند نگاهها و علائق با سلیقه ها و نگاهها ی ما به شدت متفاوت است .
جای همه شما خالی بعدا ز جلسه برای شام به رستوران رفتیم .و انجا هم بحث بود برسر مسائل مشترکی که نویسندگان جهان به هرحال در هر کجا که باشند دارند .